کسی کاو به دل ناوکش خورد گفتا

سر راهش افتادم از ناتوانی

وزین ضعف کردم بسی کامرانی

که شوخی ندیدم بدین شخ کمانی

ز چشمی است چشم امیدم که هرگز

به کس ننگرد از ره سرگرانی