به کس ننگرد از ره سرگرانی

کسی کاو به دل ناوکش خورد گفتا

که شوخی ندیدم بدین شخ کمانی

ز چشمی است چشم امیدم که هرگز

زبان از شکایت بر دوست بستم

ز بس یافتم لذت بی زبانی

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو