ز بس یافتم لذت بی زبانی

ز چشمی است چشم امیدم که هرگز

به کس ننگرد از ره سرگرانی

زبان از شکایت بر دوست بستم

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو

که من زو نشان جستم از بی نشانی

کسی داند احوال پیران عشقش