که من زو نشان جستم از بی نشانی

زبان از شکایت بر دوست بستم

ز بس یافتم لذت بی زبانی

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو

کسی داند احوال پیران عشقش

که پیرانه سر کرده باشد جوانی

به هجران مرا سهل شد دادن جان