که پیرانه سر کرده باشد جوانی

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو

که من زو نشان جستم از بی نشانی

کسی داند احوال پیران عشقش

به هجران مرا سهل شد دادن جان

که سخت است دوری ز یاران جانی

دریغا که از ماه رویان ندیدم