کسی داند احوال پیران عشقش

ز بس یافتم لذت بی زبانی

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو

که من زو نشان جستم از بی نشانی

که پیرانه سر کرده باشد جوانی

به هجران مرا سهل شد دادن جان

که سخت است دوری ز یاران جانی