زبان از شکایت بر دوست بستم

که شوخی ندیدم بدین شخ کمانی

ز چشمی است چشم امیدم که هرگز

به کس ننگرد از ره سرگرانی

ز بس یافتم لذت بی زبانی

نشان خواهی از وی، ز خود بی نشان شو

که من زو نشان جستم از بی نشانی