شادم از آن فروغیا کز اثر محبتی

چون تو به ناز می روی، ما و به سر دویدنی

بس که به باغ عارضت واله و مست و بی خودم

دست مرا نمی رسد نوبت میوه چیدنی

نقد نشاط صرف شد بر سر غم خریدنی