فتاد تابش مهر مهی به جان فروغی

کسی که جان به ارادت نداده بر سر راهی

تسلی دل خود می دهم به ملک محبت

گهی به دانه اشکی، گهی به شعله آهی

چنان که برق تجلی فتد به خرمن کاهی