که به از گوشه می خانه ندیدم جایی

دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی

آنچنان بی خبرم ساخت نگاه ساقی

که نه از می خبرم هست و نه از مینایی

با تو ای می غم ایام فراموشم شد