که نه از می خبرم هست و نه از مینایی

دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی

که به از گوشه می خانه ندیدم جایی

آنچنان بی خبرم ساخت نگاه ساقی

با تو ای می غم ایام فراموشم شد

که فرح بخش و طرب خیز و نشاط افزایی

ترک سرمستی و در کردن خون هشیاری