ذره را پرتو مهر تو کند خورشیدی

طفل نادانی و در بردن دل دانایی

کافر عشق تو آزاده ز هر آیینی

بسته زلف تو آسوده ز هر سودایی

قطره را گردش جام تو کند دریای

عشق بازان تو را با مه و خورشید چه کار

کاهل بینش نروند از پی هر زیبایی