که ز پنجاه فزون است و صد آید به شمار

باده هم چو گل احمر یا لاله سرخ

باده هم چو دل عاشق یا روی نگار

باده کهنه گر از عمرش پرسم گویند

باده ای گر شود از غرب تهی شیشه آن

می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

باده صاف چو دل های حکیمان اله