می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

باده کهنه گر از عمرش پرسم گویند

که ز پنجاه فزون است و صد آید به شمار

باده ای گر شود از غرب تهی شیشه آن

باده صاف چو دل های حکیمان اله

تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار

تا به کی گردم بر خاک درت خوار و ذلیل