باده صاف چو دل های حکیمان اله

که ز پنجاه فزون است و صد آید به شمار

باده ای گر شود از غرب تهی شیشه آن

می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار

تا به کی گردم بر خاک درت خوار و ذلیل

تا به کی باشم در دست غمت زار و نزار