تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار

باده ای گر شود از غرب تهی شیشه آن

می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

باده صاف چو دل های حکیمان اله

تا به کی گردم بر خاک درت خوار و ذلیل

تا به کی باشم در دست غمت زار و نزار

بی تو گیرد همه شب لشکر آهم به میان