که به خاطر نگذشته است خیال وطنم

آن که بر کشتن من تیغ کشیده ست تویی

وان که از تیغ تو گردن نکشیده ست منم

آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم

روز هجرت ز گران جانی خود حیرانم

که نرفته ست چرا جان گرامی ز تنم

رهبری کرد به کوی تو و برد از راهم