آن که بر کشتن من تیغ کشیده ست تویی

بشنود گو همه کس بوی شراب از دهنم

حال پروانه دل سوخته من می دانم

کز ازل شمع رخت سوخت به هر انجمنم

وان که از تیغ تو گردن نکشیده ست منم

آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم

که به خاطر نگذشته است خیال وطنم