کز ازل شمع رخت سوخت به هر انجمنم

مستی عشق تو را چند نهان باید داشت

بشنود گو همه کس بوی شراب از دهنم

حال پروانه دل سوخته من می دانم

آن که بر کشتن من تیغ کشیده ست تویی

وان که از تیغ تو گردن نکشیده ست منم

آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم