آفتاب فلک جاه ملک ناصردین

که مه نو بکشد بر سر خورشید کمان

من ندیدم ز رخ خوب تو فرخنده تری

جز بلند اختر فرخ ملک ملک ستان

که قرینش ملکی نامده در هیچ قران

رفته تا طبع فروغی ز پی مطلع شاه

شعرش افلاک نشین آمد و خورشید نشان