در ازل چون بسرشتند ملایک گل تو

بشنو ای تازه غزال این غزل تازه شاه

تا شود خوش دلی هر دو جهان حاصل تو

حیف و صد حیف که کردند چو آهن دل تو

همه جایی و ندانیم کجایی ای دوست

هیچ کس پا ننهاده ست به سر منزل تو