حیف و صد حیف که کردند چو آهن دل تو

بشنو ای تازه غزال این غزل تازه شاه

تا شود خوش دلی هر دو جهان حاصل تو

در ازل چون بسرشتند ملایک گل تو

همه جایی و ندانیم کجایی ای دوست

هیچ کس پا ننهاده ست به سر منزل تو

دل عشاق به امید وصال تو خوش است