دوش پیش دهنت مشکل خود را گفتم

ره ندارند به جایی به جز از محفل تو

هر کجا رو کنی ای دوست همه مشتاقان

هم چو مجنون بدوند از عقب محمل تو

گفت کز تنگی حل می نشود مشکل تو

عقل در چاره سودای تو بی چاره بماند

وقت آن است که دیوانه شود عاقل تو»