گفت کز تنگی حل می نشود مشکل تو

هر کجا رو کنی ای دوست همه مشتاقان

هم چو مجنون بدوند از عقب محمل تو

دوش پیش دهنت مشکل خود را گفتم

عقل در چاره سودای تو بی چاره بماند

وقت آن است که دیوانه شود عاقل تو»