دست در زلف رسای تو کسی خواهد زد

که ندیده ست تو را دیده هر بینایی

لب شیرین تو گویا به حدیث آمد باز

که برآورده بسی شور ز هر شیدایی

که سرش را ننهد بر سر هر سودایی

گر قدم بر سر شعرا نهی ای مه شاید

زان که خواننده اشعار شه والایی