نموده روی به بیچارگان و باز برفت

رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت

چه چاره سازم از این پس چو چاره ساز برفت

سوار گشته و عمدا گرفته باز به دست

به گریه چشمه چشم بریخت چندان خون

که کهنه خرقه سالوسم از نماز برفت

جز از خیال قد و زلف یار و قصه شوق