که کهنه خرقه سالوسم از نماز برفت

سوار گشته و عمدا گرفته باز به دست

نموده روی به بیچارگان و باز برفت

به گریه چشمه چشم بریخت چندان خون

جز از خیال قد و زلف یار و قصه شوق

دگر ز خاطرم اندیشه دراز برفت

ز منع خلق از این بیش محترز بودم