دگر ز خاطرم اندیشه دراز برفت

به گریه چشمه چشم بریخت چندان خون

که کهنه خرقه سالوسم از نماز برفت

جز از خیال قد و زلف یار و قصه شوق

ز منع خلق از این بیش محترز بودم

کنون حدیث من از حد احتراز برفت

دریغ و درد که در هجر یار و غصه دهر