عارض و زلف دو تا شیفته کردند مرا

خاطر از کوی توام جای دگر می نرود

تا بدیدم لب شیرین تو دیگر زان روز

بر زبانم سخن شهد و شکر می نرود

هرگزم دل به گل و سنبل تر می نرود

مستی و عاشقی از عیب بود گو میباش

«در من این عیب قدیم است و بدر می نرود»