پسند دوست بود هرچه دوست فرماید

توان در آینه آن جمال جان دیدن

گرش به صیقل توفیق زنگ بزداید

ورم ز پیش براند به جور حکم اوراست

عبید را کرمش تا نوازشی نکند

دلش ز غم نرهد خاطرش نیاساید