ترا که گفت که با کشتگان راه غمت

که سجده گاه جز آن آستانه نتوان کرد

مرا به عشوه فردا در انتظار مکش

که اعتماد بسی بر زمانه نتوان کرد

اشارتی به سر تازیانه نتوان کرد

به پیش زلف تو بر خال بوسه خواهم زد

ز ترس دام سیه ترک دانه نتوان کرد