تا بوی زلف یار نمی آورد صبا

دیوانه می نگردد و کافر نمی شود

عشقش حکایتیست که از دل نمی رود

وصفش فسانه ایست که باور نمی شود

از بوی او دماغ معطر نمی شود

ساقی بیار باده که هر لحظه عیش خوش

بی مطرب و پیاله و ساغر نمی شود