ز دانش روانها پر از رامش است

گرین آمدنت از پی خواسته ست

خرد بی گمان نزد تو کاسته ست

بر ما شکیبایی و دانش است

شکیبایی از ما نشاید ستد

نه کس را ز دانش رسد نیز بد

نبینی جز از برهنه یک رمه