چکان ز تیغ تو خون عدوست پنداری

خرد ز رای تو آموخته صلاح و صواب

هم از مهابت خشم تو کوه در لرزه

هم از خجالت دست تو بحر در غر قاب

مگر که قطره خون میچکد ز قطر سحاب

خدایگانا از پرتو عنایت تو

که باد سایه او مستدام بر احباب