افلاک را ز هستی خود در گمان فکند

هر کو نه خاکپای تو شد دست نکبتش

در ورطه مذلت و عجز و هوان فکند

شرح جلال قدر تو میداد ناطقه

از جور روزگار ننالد دگر عبید

او را چو بخت نیک بر این آستان فکند

در موج خیز لجه غم غرقه گشته بود