از جور روزگار ننالد دگر عبید

در ورطه مذلت و عجز و هوان فکند

شرح جلال قدر تو میداد ناطقه

افلاک را ز هستی خود در گمان فکند

او را چو بخت نیک بر این آستان فکند

در موج خیز لجه غم غرقه گشته بود

لطف تواش به ساحل امن و امان فکند