مسافران سماوی به خطه مغرب

غراب را به شب آواره ز آشیان کردند

ز آسمان چو نشان شفق پدید آمد

کنار کوه پر از تازه ارغوان کردند

هزیمت از طرف راه کهکشان کردند

ز زنگ آینه صبح زان نفس شد پاک

که تیغ مهر زراندود زرفشان کردند