چه آب لطف که بر روی ارغوان آورد

سپیده دم که صبا بهر شاهدان بهار

به عرصه چمن از ابر سایبان آورد

چه ذره است که بر طره بنفشه فشاند

ز شوق بلبل شوریده دل به گل میگفت

بیا بیا که فراقت مرا به جان آورد

پیام داد به باد سحر شکوفه که خیز