ز شوق بلبل شوریده دل به گل میگفت

به عرصه چمن از ابر سایبان آورد

چه ذره است که بر طره بنفشه فشاند

چه آب لطف که بر روی ارغوان آورد

بیا بیا که فراقت مرا به جان آورد

پیام داد به باد سحر شکوفه که خیز

بیا که بی تو نفس بر نمی توان آورد