خنک آنک جانش پذیرد خرد

یکی را ز کمی شده خشک لب

یکی از فزونیست بی خواب شب

همان هر دو را روز می بشکرد

سکندر چو گفتار ایشان شنید

به رخساره شد چون گل شنبلید

دو رخ زرد و دیده پر از آب کرد