یکی را ز کمی شده خشک لب

کش از بهر بیشی بباید گریست

چنین داد پاسخ که آز و نیاز

دو دیوند بیچاره و دیوساز

یکی از فزونیست بی خواب شب

همان هر دو را روز می بشکرد

خنک آنک جانش پذیرد خرد