گفت کین بی سر و پا بین که چه سودا دارد

آن چه حسن است که آن شکل و شمایل را هست

وان چه لطفست که آن قامت و بالا دارد

گفتمش زلف تو دارد دل من از سرطنز

قطره اشگ من خسته جگر در غم او

هست خونی که تعلق به سویدا دارد

عالمی بنده اوگشته واو از سر صدق