قطره اشگ من خسته جگر در غم او

وان چه لطفست که آن قامت و بالا دارد

گفتمش زلف تو دارد دل من از سرطنز

گفت کین بی سر و پا بین که چه سودا دارد

هست خونی که تعلق به سویدا دارد

عالمی بنده اوگشته واو از سر صدق

هوس بندگی صاحب دانا دارد