من مجرد از خلایق معتکف در گوشه ای

صحن صحرا سیمگون میکرد و زرین کوهسار

همچو غواصان در این دریای موج سیمگون

غوصه میزد نور می انداخت گرد هر کنار

کرده از روی فراغت کنج عزلت اختیار

غرفه دریای حیرت مانده در گرداب فکر

بر تماثیل فلک بگشوده چشم اعتبار