باشد اندر پناه ریش سفید

ریشهای سفید را ز گناه

بخشد ایزد بریشهای سیاه

باز ریش سیاه روز امید

مردکی سرخ ریش حاضر بود

چنک در ریش زد چو این بشنود

گفت ما خود در این شمار نه ایم