طواف کعبه جان بود کارم

پیاپی زهر هجران می چشیدم

قلم بر هستی خود میکشیدم

همه شب گرد منزلگاه یارم

ضمیرم با خیالش راز میخواند

بسوز این بیتها را باز میخواند