ز انبوه یکسو و دور از گروه

بلندیش بینا همی دیر دید

سر کوه چون تیغ و شمشیر دید

یکی تخت زرین بران تیغ کوه

یکی مرده مرد اندران تخت بر

همانا که بودش پس از مرگ فر

ز دیبا کشیده برو چادری