کان دیگری را به دل آید که چون

موئی به مویش به هنر به بختم

پخته و سنجیده درو ریختم

و صف نه زان گو نه شد از دل برون

هر صفتی را که بر انگیختم

شعبه تازه درو ریختم

نیست ز کس لولوی لالای من