ز آتش سوزنده نگهدار خس

کای پسر! از ملک و جوانی مناز

ناز بدو کن که شد او بی نیاز

خشم بهر جرم میاور بکس

چون به گنه معترف آید کسی

عفو نکوتر ز سیاست بسی

وان که برارد به خلافت سری