چون به گنه معترف آید کسی

ناز بدو کن که شد او بی نیاز

خشم بهر جرم میاور بکس

ز آتش سوزنده نگهدار خس

عفو نکوتر ز سیاست بسی

وان که برارد به خلافت سری

سر بزنش پیش که گیرد بری